Op naar de volgende Vonk
Op 18 juni kwamen acht mensen naar een huis in het mooie Meetjesland. Ze kenden elkaar niet. Ze wisten niet goed wat ze konden verwachten.
Ze hadden een aantal dingen gemeen: het zijn allemaal sterke mannen en vrouwen. Ze kwamen naar de founding day van iets nieuws en waren bereid zich te laten meenemen in iets nieuws. Ze deelden het gevoel dat ze al lang op de automatische piloot draaien en er langzaam erg moe van worden.
Wat er die dag is gebeurd? Piano, verhalen, oefeningen.
Moeilijk samen te vatten maar kan je wel een aantal zinnen delen.
"Ik heb ervaren dat er heel wat zaken uit mijn opvoeding een grotere rol spelen dan gedacht."
"Ik ben dicht bij mezelf kunnen komen."
"Ik besef nu dat ik mag geloven in wat ik denk dat juist is en mag luisteren naar mijn intuïtie."
"Ik weet eigenlijk diep van binnen wat ik moet doen, maar ik ben er nog niet aan toe. Ik weet wel dat het de juiste weg is."
"Ik weet eigenlijk helder wat ik kan doen. Maar in die richting bewegen vind ik erg spannend. Ik ben bang voor de reacties van mijn omgeving."
"Ik heb vandaag linken kunnen leggen en voelen tussen wie ik was als kind en hoe me dat vandaag blokkeert in mijn gedrag."
"Ik vind het erg confronterend mijn gedrag ook in mijn kinderen terug te zien. Ik wil dat niet."
Verandering is geen alles of niks verhaal. Het is ook niet alles in ÊÊn keer. Ook al ervaren we dat in ons hoofd vaak wel zo.
Niemand heeft zijn leven omgegooid.
Maar bij iedereen is er iets verschoven in de richting van een nieuw evenwicht
En dat is precies wat een Vonkdag is: niet de belofte van een alles of niets instant oplossing, wel de garantie op beweging en meer zuurstof.
Je ligt er soms wakker van. Niet elke nacht. Maar vaak genoeg.
Die inwendige zucht. Die mentale druk. Een gesprek dat je al weken uitstelt.
De positie die niet meer past maar die je blijft innemen.
Het gevoel dat je energie weglekt zonder dat je precies kunt aanwijzen waar.
Je weet wat je moet doen. Je doet het niet. Of je doet het half. Of je doet het en het landt niet zoals je wil.
Je wordt soms cynischer dan je wil zijn. Snediger. Of juist stiller â je trekt je terug waar je vroeger wÊl sprak.
Je bent niet incompetent. Integendeel. Je ziet vaak scherp wat er speelt. Je hebt de ervaring, de intelligentie, het overzicht.
En toch lijkt dat niets op te lossen.
Bovenstaande heeft niks met zwakte te maken, maar net alles met je sterkte. En dit is typisch voor sterke mensen die verantwoordelijkheid nemen. Ze gaan door en verliezen na een tijdje contact met wat ze echt nodig hebben om zichzelf te kunnen zijn. Gevolg: energieverlies, minder fijne gemoedstoestand.
Voor wie dit klinkt als thuis.
Voor mensen te midden van het leven die elke dag opnieuw sterk proberen zijn maar voelen dat er ergens iets niet meer klopt.
Die soms wel weten dÃĄt er iets moet veranderen - maar dat niet doen of niet weten waar te beginnen.
Die soms zelfs weten wÃĄt er moet veranderen â en het toch uitstellen.
Die hun eigen verlangens ergens onderweg 'realistisch' hebben gemaakt en niet meer zeker weten of dat wijsheid was of angst.
Die harder werken als het schuurt. Of juist stiller worden. Hetzelfde patroon, twee strategieÃĢn.
Je hebt geen voorkennis nodig.
Geen voorbereiding.
Alleen de bereidheid om ÊÊn dag te nemen voor jezelf.
Om eerlijk te kijken.
Deze dag is niet voor jou als je enkel zoek bent naar tips en een stappenplan. Die gaat niet over meer weten. Die gaat over eerlijk kijken naar wat je al weet maar niet doet.
Wat je concreet doet op deze dag
Je krijgt houvast. Geen zweverij.
We kijken naar hoe gedrag tot stand komt â waarom je dingen doet waarvan je achteraf denkt: waarom deed ik dat eigenlijk?
Waarom veranderen zo moeilijk lukt ook al wil je het echt. En op welk niveau jouw echte uitdaging zit â want de meeste mensen zoeken de oplossing op de verkeerde plek.
Dat zijn geen vage reflectievragen. Dat is onderbouwde inhoud â concreet gemaakt aan de hand van iets uit jouw eigen leven dat je meebrengt.
Geen voorbereiding nodig. Wat er die dag in je hoofd en je lijf zit, is genoeg.
Tussendoor vertel ik. Eigen verhalen â dingen die ik heb meegemaakt, gezien, gevoeld. Niet als illustratie maar als spiegel. Op het moment dat iets raakt, stoppen we even. EÊn vraag. Een korte oefening. Dan gaan we verder.
De omgeving is bewust anders dan een vergaderzaal.
Geen protocol. Geen naamkaartjes.
Muziek. Ruimte. Een maaltijd die de tijd neemt.
Niet om het alleen gezellig te maken.
Maar omdat je hoofd pas eerlijk kijkt als de rest even stilstaat.
Je gaat naar huis met meer dan een gevoel.
Met iets dat je kunt benoemen. Iets dat je de week erna kunt gebruiken.
Waarom een dag en geen gesprek?
Omdat wat jij ervaart niet opgelost kan worden met nog een analyse.
Je hebt al honderd keer nagedacht over wat er moet veranderen, dat het anders moet. Het probleem is niet dat je dat niet weet. Het probleem is het patroon dat je ervan weerhoudt om te handelen.
Dat patroon verander je niet met een boek, een podcast of een goed gesprek. Niet omdat die dingen waardeloos zijn â maar omdat de taal die jou hier heeft gebracht niet de taal is die je hier weg krijgt.
Je bent gewaardeerd en sterk geworden door je doorzettingsvermogen.
Kennis is niet je uitdaging.
Kennis alleen brengt je hier niet verder.
Dit vraagt iets anders.
Wie je die dag voor je ziet
Ik ben Jeroen De Brabander. Ik werkte meer dan 20 jaar in het bedrijfsleven in verschillende leidinggevende rollen, steeds met sterke, gewaardeerde, capabele mensen. Ik zag dat velen onder hen na een tijd innerlijk vastlopen op het werk of privÊ. Nochtans deden ze dagelijks zo hun best.
Dat herkennen â en in beweging brengen â is de kern geworden van wat ik doe. Als coach, als trainer, en als theatermaker.
Dat laatste verrast soms. Maar theater leerde me iets wat geen opleiding me heeft bijgebracht: hoe snel mensen zien wanneer iemand een rol speelt die niet de zijne is. Op het podium. En daarbuiten.
De voorbije jaren stond ik op podia in Vlaanderen met mijn inspiratietheater Perfect Gelukkig â over de kloof tussen hoe het eruitziet en hoe het voelt. Dat verhaal raakte iets wat analyses en gesprekken niet raakten.
Dat is wat ik in de vonkdag meeneem. Niet als voorstelling. Als begeleide dag van herkenning en groei.
Van vonk naar vuur
Mocht het een kennisprobleem zijn, dan had je het toch al lang opgelost, niet?
Hoe het voelt als het wel klopt?
Niet elke avond in de auto met de radio uit en het gevoel dat je de dag niet kunt benoemen.
Maar 's avonds thuiskomen en weten wat je die dag hebt gekozen.
Niet wat je hebt gereageerd. Niet wat van je werd verwacht.
Wat van jou was.
Dat is niet naïef. En het begint niet met een groot besluit. Het begint met iets zien dat je daarvoor niet kon zien.
Wat er na deze dag anders is?
Helderheid over waar je energie lekt â concreet, niet vaag.
Inzicht in het patroon dat je vasthoudt. Niet als theorie. Als herkenning in een situatie uit jouw eigen leven.
Een eerste stap die klein genoeg is om morgen te zetten â en groot genoeg om het verschil te voelen.
Het besef dat je niet de enige bent. Andere capabele, verantwoordelijke mensen zitten met exact hetzelfde. Dat normaliseert. Dat geeft moed.
En iets dat je niet meer kunt negeren. Dat is geen actieplan. Dat is beter.
Praktisch
đī¸ Vrijdag 18 september of zaterdag 3 oktober.
â° 9u00-17u00. Ontvangst vanaf 8u30.
đ Locatie: OASE41, Eerstestraat 41, 9980 Sint-Laureins
đĨ Lunch, koffie, thee, water & versnaperingen zijn voorzien
đ§ Geen voorkennis vereist. Geen protocol. Kom zoals je bent.
đ Wie vroeg inschrijft, beloon ik graag.
đĢ Inschrijving âŦ97, incl. BTW als je inschrijft voor 1 augustus. Daarna âŦ127.
Van vonk naar vuur
